да ўсяго

няма.
Гэта не праўда.
няма!
І ты?
Любимая,
за што,
за што ж?!
добра -
я хадзіў,

я дарыў кветкі,
я ж з скрыні ня выкраў срэбных лыжак!
белы,
сшатался з пятага паверха.
Вецер шчокі апёк.
вуліца слупам, Змяшчае vizzha і.
Непрыстойнае vzlazil Ражок з Ражкоў.
Узнёс над мітуснёй сталічнай тлуму
строгае -
старажытных ікон -

лоб.
На целе тваім - як перад смерцю -
сэрца
дзён
Скончылі.
У грубым забойстве не пэцкаць рук ты.
ты
выпусціла толькі:
“У мяккай пасцелі
ён,

садавіна,
віно на далоні начнога століка”.
каханне!
Толькі ў маім
запаленым
мозгу была ты!
Дурной камедыі спыніце ход!
Глядзіце -
зрываю цацкі-латы
я,

найвялікшы Дон-Кіхот!
памятаеце:
пад ношай крыжа
Хрыстос
секунду
стомлены стаў.
натоўп аралы:
“марала!
Maaarrraaala!”
правільна!

кожнага,
хто
пра адпачынак узмоліцца,
оплюй ў яго вясновым дне!
арміі падзвіжнікаў, асуджаным добраахвотнікам
ад чалавека літасці няма!
даволі!
цяпер -
клянуся маёй паганскай сілаю! -
даць
любую
прыгожую,
юную, -
душы не растрачаныя,
згвалтую
і ў сэрцы насмешку плюну ёй!
Вока за вока!
Севы помсты ў тысячу разоў ад жни!
У кожнае вуха ввой:
ўся зямля -
каторжник
з напалову выгаленай сонцам галавой!
Вока за вока!
заб'яце,
Pohoronite -
выроюсь!
Пра камень обточатся зубоў нажы яшчэ!
Сабакам забьюсь пад нары казармаў!
буду,
шалёны,
угрызацца ў нажышчы,
пахнуць потым і базарам.
ноччу ускочыць!
Я
клікаў!
Белым быком ўзрос над зямлёй:
Muuuu!
У ярмо замучаная шыя-язва,
над язвай смерчы мух.
ласём ператваруся,
у драты
впутаю голову ветвистую
с налитыми кровью глазами.
што!
Затравленным зверем над миром выстою.
Не уйти человеку!
Молитва у рта, -
лег на плиты просящ и грязен он.
Я возьму
намалюю
на царские врата
на божьем лике Разина.
Сонца! Лучей не кинь!
Сохните, ракі, жажду утолить не дав ему, -
чтоб тысячами рождались мои ученики
трубить с площадей анафему!
І калі,
нарэшце,
на веков верхи став,
последний выйдет день им, -
в черных душах убийц и анархистов
зажгусь кровавым видением!
Светает.
Все шире разверзается неба рот.
ноч
пьет за глотком глоток он.
От окон зарево.
От окон жар течет.
От окон густое солнце льется на спящий город.
Святая месть моя!
зноў
над уличной пылью
ступенями строк ввысь поведи!
До края полное сердце
вылью
в исповеди!
Грядущие люди!
Хто вы?
Вот — я,
ўвесь
боль и ушиб.
Вам завещаю я сад фруктовый
моей великой души.

Ацэніце:
( Няма ацэнак кліентаў )
Падзяліцеся з сябрамі:
Уладзімір Маякоўскі
пакінуць каментар