Каханне - Бродскі

Я двойчы абуджаўся гэтай ноччу
і цягнуўся да акна, і ліхтары ў акне,
зразумелы ўрывак, сказанай ў сне,
зводзячы на ​​нішто, як mnogotochyyu
не прыносілі суцяшэння мне.

Ты снілася мне цяжарнай, і вось,
Пражыў столькі гадоў з табой у расстанні,
я адчуваў віну сваю, і рукі,
абмацваючы з радасцю жывот,
на практыцы нашаривали штаны

і выключальнік. І ідучы да акна,
я ведаў, што пакідаў цябе адну
там, ў цемры, Рады Еўропы аб, дзе цярпліва
чакала ты, і не ставіла ў віну,
калі я вяртаўся, перапынку

наўмыснага. Бо ў цемры -
там доўжыцца то, што сарвалася пры святле.
Мы там жанатыя, Вянчае, мы тыя
двуспинные пачвары, і дзеці
толькі апраўданне нашай галечы.

У якую-небудзь будучую ноч
ты зноў прыйдзеш стомленая, худая,
і я ўбачу сына ці дачку,
яшчэ ніяк не названых, - тады я
ня дзёран да выключальніка і прэч

рукі не працягну ўжо, не мае права
пакінуць вас у тым валадарстве ценяў,
нямых, перад плотам дзён,
якія ўпадаюць у залежнасць ад явы,
з маёй недасягальныя ў ёй.

Ацэніце:
( Няма ацэнак кліентаў )
Падзяліцеся з сябрамі:
Уладзімір Маякоўскі
Дадаць каментарый