Як даўно я тапчу, відаць па абцаса - Бродскі

Як даўно я тапчу, відаць па абцаса.
Павуцінку таксама пальцам не зняць з чала.
То і прыемна ў гучнай кукареку,
што гучыць як учора.
Але і чорнай думкі толкам не замацаваць,
як на лоб ўпала коса пасму.
І ўжо нічога не сніцца, каб менш быць,
радзей спраўджвацца, ня засмечваць
часу. Жабрак квартал у акне
вачэй муляе, каб, в свой черед,
у твар запомніць жыхара, а не
як той лічыць, наадварот.
І па пакоі дакладна шаман кружачы,
я намотваю, як клубок,
на сябе пустэчу яе, каб душа
ведала што-то, што ведае Бог.

Ацэніце:
( Няма ацэнак кліентаў )
Падзяліцеся з сябрамі:
Уладзімір Маякоўскі
Дадаць каментарый