Па тыдні ні слова ні з кім не скажу - Ахматава

Па тыдні ні слова ні з кім не скажу,
Усё на камені каля мора сяджу,
І мне люба, што пырскі зялёнай хвалі,
Нібы слёзы мае, Солон.
Былі вясны і зімы, да что-то адна
Мне запомнілася толькі вясна.
Сталі ночы цяплей, раставаў снег,
Выйшла я паглядзець на месяц,
І спытаў мяне ціха чужы чалавек,
Між хвоек сустрэўшы адну:
- Ты ці не тая, каго я паўсюль шукаю,
Аб якой з малалецтва,
Як пра мілай сястры, веселюсь і сумую? -
Я чужому адказала: - Няма!
А як святло наш вандроўны яго асвяціў,
Я дала яму рукі мае,
І ён пярсцёнак таямнічы мне падарыў,
Каб мяне зберагчы ад кахання.
І назваў мне чатыры прыкметы краіны,
мора, круглая бухта, высокі маяк,
А ўсяго абавязкова - палын ...
І як жыццё пачалася, хай і скончыцца так.
Я сказала, што ведаю: амін!

Ацэніце:
( Няма ацэнак кліентаў )
Падзяліцеся з сябрамі:
Уладзімір Маякоўскі
Дадаць каментарый