наступны дзень

Ён уцёк.
Задыхаўся перамогі ганец:
“даволі.
Да весялосці!
Да любові!
Грустящих да чорта!
маркоце канец!”
Які страшэнна выгляд?
Цыліндр на патыліцу.

Штаны - піла.
Пальмерстон зашпілены наглуха.
вочы -
двум сонцаў загадаю палаць
з вачэй
захапляльна нахабных.
афіш сапраўдней.
На высі эстрад.
Аб, колькі бліскучага марнасці вам!
Ці ёсць такі, хто гарлапаніць не рады:

“Маякоўскі!
Добра зроблена!
Маякоўскі!
Здо-ро-ву!”
мадам, на хвіліну!
Што ж, што старая?
Сёння ўсім цалавацца.
За мной!
глядзіце,
гэта - рэстаран,

Зала заквітнеў ад авацый.
Лакеі, вінаў!
Каб усе гатункі.
што чарка?
Бочкі лесу.
Пакуль не ўбачу дно,
з рота
ня вырваць бліскучы кран ...
Дадому - пісаць.
Пакуль у крыві

вино
і думка тонкая.
Да так,
каб кожная палачка ў “і”
прасілася:
“Пакінь у канкане!”
Цяпер - на Неўскі.
Дзе-да
у нагах
натоўп - спалохана апраўдваўся заяц,

і толькі
па дамам пракатваецца:
“брат,
які цудоўны мярзотнік!”

[1916]

Ацэніце:
( Пакуль ацэнак няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Уладзімір Маякоўскі
Дадаць каментарый