Маё да гэтага дачыненьне (гімн яшчэ амаль)

Май Ці ўжо заквітнеў над горадам,
плача Ці, як пабіты, хмуренький декабрик, -
ўвесь год гэтая пухлая морда
маячыць ў дымах фабрык.
Брушкам абвіслым і гаденьким
ляжыць на паветраным адхоне,
і пульхныя вусны банцікам
складзеныя ў 88.
Унізе мітусяцца рабочыя,

жабрак у тумбы бачны,
а ў гэтага жывот і ўсё іншае -
ляжыць сабе сыты, як Сыцін.
Смачнай сліны разьліліся хвалі,
у вялізным пырску ў рот, як у бухце,
А поўны! Божа, да чаго ён поўны!
Параўнаць калі з ім, то худ і Апухтин.
Коні, цокаючы, па асфальце імчацца,
шорганне пешаходаў Ці падгорнецца пад погляд яму,
а яму ўсё здаецца: “Цака! Цака!” -

крычаць яму, і ўсё яму падабаецца, халера.
расце ўсмешка, тоўсты і нахабны,
рот да вушэй разросся,
быццам у яго на мордзе спектакль-гала
задумала трупа малороссов.
Сонца ўзыдзе, і зараз жа прамень яго
яму казыча пяткі выпешчаныя,
і месяц нічога не знаходзіць лепшага.
абвяшчаю ўсенародна: вельмі незадаволены я.
Я спакойны, ветлівы, стрыманы таксама,

характар ​​- як з косці слановай дакладны,
а гэтаму ўзяў бы ды і даў па мордзе:
не падабаецца ён мне вельмі.

[1915]

Ацэніце:
( Пакуль ацэнак няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Уладзімір Маякоўскі
Дадаць каментарый