незвычайнае прыгода, што было з Уладзімірам Маякоўскім летам на дачы

(Пушкіна, Гара Акулава, дача Румянцава, 27 вёрст па Яраслаўскай жел. дрэва.)

У сто сорак сонцаў закат палаў,
у ліпені кацілася лета,
была спякота,
жара плыла –
на дачы было гэта.
Пагорак Пушкіна горб
Акулавая гара,
а ніз горы -
вёскай быў,
дах абсыпаўся карой.
А за вёскай -
дзірка,
і ў тую дзірку, наверно,
спускалася сонца кожны раз,
павольна і дакладна.
А заўтра
зноў
свет заліць
ўставала сонца ало.
І дзень за днём
жахліва злаваць
мяне
вось гэта
стала.
І так аднойчы раззлаваць,
што ў страху ўсе павяла,
ва ўпор я крыкнуў сонцу:
“злазь!
даволі швэндацца ў пекла!”
Я крыкнуў сонцу:
“Заходзьце!
занежен ў аблокі ты,
а тут - не знай ні зім, ні гадоў,
Сідзі, малюй плакаты!”
Я крыкнуў сонцу:
“Надвор'е!
паслухай, златолобо,
чым так,
без справы заходзіць,
да мяне
на гарбату зайшло б!”
Што я нарабіў!
Я загінуў!
Да мяне,
па добрай волі,
толькі,
раскінуўшы прамень-крокі,
крочыць сонца ў полі.
Хачу спалох ня паказаць -
і ретируюсь задам.
Ужо ў садзе яго вочы.
Ужо праходзіць садам.
У акенцы,
у дзверы,
у шчыліну увайшоўшы,
валілася сонца маса,
ўвалілася;
дух перавядучы,
загаварыла басам:
“Ганю назад я агні
ўпершыню з стварэння.
Ты клікаў мяне?
Чайныя пагоні,
пагоні, паэт, варэнне!”
Сляза з вачэй ля самага -
спёка шалела,
але я яму -
на самавары:
“Ну што ж,
сядай, свяціла!”
Чорт тузануў дзёрзкасці мае
гарлапаніць яму, -
разгублены,
я сеў на куток лавы,
баюся - не выйшла б горш!
Але дзіўная з сонца ясь
струменілася, -
і сталасць
забыўшыся,
сяджу, разгаварыліся
з свяцілам паступова.
Пра гэта,
пра гэта кажу,
што-дэ заела Росту,
а сонца:
“Добра,
не гаруй,
глядзі на рэчы проста!
А мне, ты думаеш,
сьвяціць
лёгка?
– Поди, паспрабуй! -
А вось ідзеш -
ўзялося ісці,
ідзеш - і свеціш у абодва!”
Балбаталі так да цемры -
да былой ночы то ёсць.
Якая цемра ўжо тут?
з “ты”
мы з ім, зусім асвойтаўся.
І хутка,
сяброўства не тая,
б'ю па плячы яго я.
А сонца таксама:
“Ты да я,
нас, таварыш, двое!
пойдзем, паэт,
Я ілюструю,
ўспаіла
у міру ў шэрым хламе.
Я буду сонца ліць сваё,
а ты - сваё,
вершамі”.
сцяна ценяў,
начэй турма
пад сонцаў двустволкой пала.
Вершаў і святла завіруха -
ззяй у што папала!
Уставай,
і хоча ноч
прылегчы,
тупая Сонніца.
Раптам - я
ва ўсю Світаць магчы -
і зноў дзень перазвон;
сьвяціць заўсёды,
сьвяціць ўсюды,
да дзён апошніх донца,
сьвяціць -
і ніякіх цвікоў!
Вось лозунг мой -
і сонца!

Ацэніце:
( Пакуль ацэнак няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Уладзімір Маякоўскі
Дадаць каментарый