браты пісьменнікі

відавочна, ня прывыкну
сядзець у “Брысталь”,
піць гарбату,
парадкова хлусіць я, -
перакулю шклянкі,
залез на столік.
Слухайце,
літаратурная браты!
сядзіце,

вачаняты ў чаишко канув.
Выцерся ад строчения локаць плюшавы.
Падыміце вочы ад недапітага шклянак.
Ад Космы вызваліце ​​вушы вы.
вас,
прыліплых
да сцяны,
да шпалер,
мілыя,
што вас са словам звяло?

І вы ведаеце,
калі не пісаў,
разбоем
займаўся Франсуа Виллон.
вам,
бяруць з асцярогай
і складаныя нажы,
прыгажосць пышна стагоддзя даручаны вам!
З чаго пісаць вам?
сёння

жыццё
у сто разоў цікавей
у любога памочніка прысяжнага паверанага.
спадары паэты,
няўжо не надакучылі
асцярожна,
палацы,
каханне,
бэзу куст вам?
Калі

такія, як вы,
творцы —
мне напляваць на ўсякае мастацтва.
Лепш лавачку адкрыю.
Пайду на біржу.
Тугімі паперніку растапырыўшы бакі.
п'янай песняй
душу выржу
у кабінеце карчмы.
Пад копы валасоў пракрадзецца Ці ўдар?

думка
адзін пад скуру галавы пададзены:
“прычэсвацца? Навошта ж?!
На час не стаіць працы,
а вечна
прычасаны быць
немагчыма”.

[1917]

Ацэніце:
( Пакуль ацэнак няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Уладзімір Маякоўскі
Дадаць каментарый