Балада пра доблеснага Эміля

Памерці, народ! Захапляцца, ціха!
Канчукі вянкі з лілей.
"Грэмі" пра верш Вандэрвельда,
пра доблеснага Эміля!
З Эмілем сім параўнаў мы ль:
ён чысты, ён высакародны.
Душою кахаючай Эміль
галубкі белай накшталт.
Не любіць запал Эміль Чэку,
Эміль Хрыстова нораву:
стукні шчаку Эмильчику –
ён павернецца справа.
Але да якія імкнуцца Эміль прэмій,
ў каханні да няшчасных тая,
за ўсіх змагацца рады Эміль,
мова не пакладаючы.
Чытаў Эміль газету раз.
раптам здрыгануўся, кофий вылья,
і слёзы пырснулі з вачэй
Усядобры Эміля.
“Што гэта? Сказка? ці быль?
ня казка!.. вось!.. У газеце… –
Скрозь слёзы шэпча ўслых Эміль: –
Бо ў эсэраў дзеці…
судзіць?! За кулю Ільічу?!
За что? Двух-трох забілі?
Не дазволю! бягу! лячу!”
Надзеў штаны Эміля.
Эміля узяў партфель і кій.
бяжыць. Ад спешкі ў мыле.
Па мілі міль нясецца госць.
І думае Эміля:
“Надвор'е, Чэка-змея!
Раздокажу я! або
Я не юрыст? Я не я!
ботаў, а не Эміля”.
Масква. вакзал. Людзям гаспадара.
Загружана, што ў бочцы селядца.
І, выгнуўшы грудзей колам,
выходзіць Вандервельде.
Эміль разявіў салодкі рот,
страсянуў кучараў Эміля.
застыў народ. І раптам… І вось…
Мильоном котак завылі.
Больш грозна і больш грозна выццё.
Гасподзь, захоўвай Эміля!
А раптам букетам-крапівой
сёе-тое Эмілю узняўся?
Але сябар адзін знайшоўся раптам.
Дарогу шпорай пыля,
за ручку ўзяў Эміля сябар
і ткнуў у аўто Эміля.
– Сваю иекончепную гаворка
слязой, Эмілі, вылі! –
І, пяшчотна сябру ткнувшись ў фрэнч,
мінуў слязой Эміля.
А адзін за ласкай ласку лье:
– Не плач, Эміля мілы!
Не плач! Да вяселля зажыве! –
І ў ласках верш Эміля.
Смахнувши слёзы са шчакі,
абняць дружа рады ён.
“Хто ты, аб сябар?” – Хто я? Чэкіст
асаблівага атрада. –
“Так гэта я?! Ды гэта вы ль?!
Ох! сэрца… сэрца рапа!”
Чэкіст у адказ: – Прабачце, Эміль.
прыстаўленыя… Охрана… –
Эміль беляў, чым белы ліст,
асэнсаваць факты тужась.
“Адзін толькі адзін і той – КПП!
Позор! праклён! жах!”
—–
Маралі ў гэты паэме няма.
Эміля мілы, вы вось,
павінна быць, таксама па гэтай тэме
паспелі зрабіць выснову?!
[1922]

Ацэніце:
( Пакуль ацэнак няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Уладзімір Маякоўскі
Дадаць каментарый